به نام تنها وجود

پاک

رفتم نگو چرا رفتم

رفتم که داغ بو سه ی

حسرت تو را

با اشک های دیده زلب

شستشو دهم

رفتم که نا تمام بماند

قصه ی من

رفتم

نگو نگو

چرا رفت

چون راهی جز این ندارم

من عشق را در تو

تو را در دل

دل را در موقع تپیدن

و تپیدن را به خاطر تو دوست دارم

من غم را در سکوت

سکوت را در شب

شب را در بستر

و بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

من بهار را به خاطر شکوفه هایش

زندگی رابه خاطر زیبایی اش

و زیبایی اش را به خاطر تو دوست دارم

من دنیا را به خاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم.

اسكله ي ناز چشات حريم امن قايقم

 تو ساعت يه ربع به عشق عقربه ي دقايقم

 گرمي دستاي تورو به صد تا دنيا نميدم

هر وقت كه يارم تو بودي بي كسي و نفهميدم

 تو بند دل سلول عشق حبس نگاتو ميكشم

ولي بازم رو ميله هاش عكس چشاتو ميكشم

اي قصه ي بي سر و ته شعر بدون قافيه

 براي مرگ اين صدا نبودن تو كافيه

روزی که دلم پیش دلت بود گرو

--

ای عادت چشم های بی حوصله ام

یک روز اگر نبینمت می میرم.

یکم کمتر از خدا...

از بالا تا کف دریاهااااا....

شبح عشق تا روح مسیحا....

از پاکی یوسف تا کرخ زلیخا....

از جنون مجنون تا قلب لیلا....

از عشق درگا تا گیتار لورکا..

قسم به یوسف زهرا ...

خیلی دوست دارم بخدا .......

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگیر اگر

نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ايمان دارم

                                        تاروپودم ز شعله میسوزد

                                     یک نفرراز را به شعله کشید

                                        خاطرات ستارگان و شهاب

                                       نغمه پرداز را به شعله کشید

                                       حجم یخ اب شد ز سایه ی مهر

                                       روح اعجاز را به شعله کشید

                                        شاد شد روح راهیان فراز

                                  درد عاشقان را به شعله کشید

                                          زخمه ی باد روی برگ خزان

                                        جان اواز را به شعله کشید

                                           زوزه ی رعد از درون حصار

                                     سینه ی ساز را به شعله کشید

ما به پایان نمی رسیم چرا؟

مرگ اغاز را به شعله کشید

کنم

گفتم اگه ببینمت، دل کندنم سخت برام

اگه یه وقت بگی نرو ،رفتن پر از درد برام

گفتم صداتو نشنوم، ندیده از پیشت برم

پشت سرم زاری نکن، چیکار کنم، مسافرم

نامه رو تا تهش بخون، گریه نکن طاقت بیار

اشکاتو پاک کن عزیزم ،سر روی شونه هام بذار

باور نکن یه بی وفام، نامه میذارم و میرم

نه، گل من خدا نخواست،به تو بگم مسافرم

سهم من از تو دوریه، تو لحظه ای بی کسی

قشنگی قسمت ماست، که ما بهم نمی رسیم

همیشه زنده می مونن، با یاد تو ترانه هام

منو ببخش اگه بازم، اشکام چکید رو نامه هام

دیگه تموم شد فرصتم ،خاطره هام پیشت باشه

تموم خــــاطــــــرات خـــــوش خدا نگهدارت باشه

 

 

گذشت عمر

من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل  و آسان می رسد

من که میدانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگرچه بیرحم و شتابان می رسد

من که میدانم به دنیااعتباری نیست نیست

بین مرگ وادمی قول و قراری نیست نیست

من  که  می دانم اجل نا خوانده و  بیداد گر

سر زده می اید و راه فراری نیست نیست

پس چرا ؟  

                         پس چرا عاشق نباشم؟